یکی از مهم‌ترین اصول معماری: دو لایه زمانیِ جدا از هم اما درون یک منظومه راهبری واحد — لایه ریشه/حافظه و لایه امتداد/اولویت.
دو جریان زمانی مجزا که در یک منظومه واحد به هم می‌رسند — نه ادغام، نه جایگزینی.
اگر سامانه فقط «پیگیر بیانات جدید» باشد، در بلندمدت ناخواسته «تازه‌محور» می‌شود: هر بیان جدید توجه بیشتری می‌گیرد و بیانات ریشه‌دار در لایه‌های زیرین مدفون می‌شوند.
راه‌حل، معماری‌ای است که اولویت جاری و امتداد تاریخی را هم‌زمان دیده نشان دهد — نه کاهش اهمیت بیانات جدید.